1998-2002 :

Η ίδρυση και λειτουργία του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού από την Μαρία Ναυπλιώτου σε χώρο που παραχώρησε δωρεάν για τη στέγαση του Συλλόγου και τον χρηματοδότησε με πολλά εκατομμύρια δραχμές τότε καλώντας ανθρώπους με ευαισθησία στο θέμα του αγέννητου παιδιού να συνεργαστούν για τη βοήθεια της γυναίκας που βρίσκεται σε εγκυμοσύνη και  αντιμετωπίζει προβλήματα από το οικογενειακό και φιλικό της περιβάλλον ώστε να αποφεύγονται οι εκτρώσεις. Ο Θεός την κάλεσε κοντά του στις 3 Φεβρουαρίου του 2009 αφήνοντας μας ανεξίτηλα τα αποτυπώματα της από τα βήματα που έκανε σε αυτή τη ζωή όπως οι πράξεις και τα λόγια της. Πριν φύγει μας είπε: τώρα φεύγω πηγαίνω στο Χριστό με τη σιγουριά του ανθρώπου που φεύγει για την αιώνια ζωή γνωρίζοντας πολύ καλά που πηγαίνει.. αιωνία της η μνήμη, εμείς εδώ συνεχίζουμε το έργο που εκείνη ξεκίνησε.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ

'''Η φοιτήτρια Ελένη Κ. , 20 ετών, λέει στη δημοσιογράφο Νταουντάκη : '' Με έβαλαν σ'έκείνο το ίσιο κρεββάτι. Άσπρο σεντόνι, άσπρο ταβάνι, άσπρη μπλούζα του γιατρού. Φοβόμουν. Αισθανόμουν το τσίμπημα της βελόνας κι έτσι, καθώς ένιωθα να χάνομαι στο κενό, σκέφτηκα πως τίποτα δεν με νοιάζει πια. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου σ'ένα άλλο δωμάτιο. Προσπαθούσα να σηκωθώ. Ζαλιζόμουν και πονούσα. Η νοσοκόμα θέλησε να με ησυχάσει. Την έπεισα πως είμαι καλά, ντύθηκα κι έφυγα σαν κυνηγημένη. Το άλλο πρωί πήγα στο Πανεπιστήμιο. Επτά μήνες αργότερα θυμάμαι εκείνο το χαμένο μωρό. Μεγαλώνει δίπλα μου σαν σκιά χωρίς να το βλέπει κανείς εκτός από εμένα.''

  Ασυλλόγιστα και ασύστολα χρησιμοποιήθηκε η έκτρωση ανά τους αιώνες και μέχρι σήμερα ως αντισυλληπτικό μέσο. Αλλά αλλοίμονο υπήρξε το χειρότερο και ουδέποτε αποτελεσματικό εναντίον της σύλληψης μέσο. Υπήρξε πάντα η μετά την σύλληψη ανεπίτρεπτη ενέργεια για το νόμο, τη θρησκεία, τη συνείδηση της γυναίκας και του γιατρού. Ο Ιπποκράτης θεωρούσε την έκτρωση ανίερη πράξη και η ιατρική την δέχεται σήμερα μόνο για θεραπευτικούς σκοπούς. Εντούτοις στις μέρες μας, παρ' όλη την ευρεία διάδοση των διαφόρων μεθόδων αντισύλληψης, το πρόβλημα της έκτρωσης έρχεται και παρέρχεται με παλιρροιακό τρόπο είτε ως ανεκτικός νόμος, είτε εντασσόμενη στον οικογενειακό προγραμματισμό, είτε ως γυναικείο ''δικαίωμα''.Ας μην ξεχνάμε όμως εδώ  και μια βασική αξία της Δημοκρατίας που συμπυκνώνεται στη φράση ότι τα δικαιώματα  μας τελειώνουν εκεί που ξεκινούν τα δικαιώματα του άλλου. Και βέβαια η γυναίκα έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση για την επιλογή του χρόνου και του τόπου εγκυμοσύνης. Δεν έχει δικαίωμα να καταβάλλει το σώμα της και να αφήνει να κατασπαράσσεται -πλην των επιτρεπομένων εξαιρέσεων- ότι ιερότερο μπορεί να κρύβει η μήτρα της : ΜΙΑ ΖΩΗ.