ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ

 " Η φοιτήτρια Ελένη Κ. , 20 ετών, λέει στη δημοσιογράφο Νταουντάκη : Μ' έβαλαν σ' εκείνο το ίσιο κρεββάτι. Άσπρο σεντόνι, άσπρο ταβάνι, άσπρη μπλούζα του γιατρού. Φοβόμουν. Αισθανόμουν το τσίμπημα της βελόνας κι έτσι, καθώς ένιωθα να χάνομαι στο κενό, σκέφτηκα πως τίποτα δεν με νοιάζει πια. Ξαναβρήκα τον εαυτό μου σ'ένα άλλο δωμάτιο. Προσπάθησα να σηκωθώ. Ζαλιζόμουν και πονούσα. Η νοσοκόμα θέλησε να με ησυχάσει. Την έπεισα πως είμαι καλά, ντύθηκα κι έφυγα σαν κυνηγημένη. Το άλλο πρωί πήγα στο Πανεπιστήμιο. Επτά μήνες αργότερα θυμάμαι εκείνο το χαμένο μωρό. Μεγαλώνει δίπλα μου σαν σκιά χωρίς κανείς να το βλέπει εκτός από εμένα. "

Ασυλλόγιστα και ασύστολα χρησιμοποιήθηκε η έκτρωση ανά τους αιώνες και μέχρι σήμερα ως αντισυλληπτικό μέσο. Αλλά αλλοίμονο υπήρξε το χειρότερο και και ουδέποτε αποτελεσματικό εναντίον της σύλληψης μέσο. Υπήρξε πάντα η μετά την σύλληψη ανεπίτρεπτη ενέργεια για το νόμο, τη θρησκεία, τη συνείδηση της γυναίκας και του γιατρού. Ο Ιπποκράτης θεωρούσε την έκτρωση ανίερη πράξη και η Ιατρική την δέχεται σήμερα μόνο για θεραπευτικούς σκοπούς. Εντούτοις στις μέρες μας, παρ' όλη την ευρεία διάδοση των διάφορων μεθόδων αντισύλληψης, το πρόβλημα της έκτρωσης έρχεται και παρέρχεται με παλιρροιακό τρόπο είτε ως ανεκτικός νόμος, είτε εντασσόμενη στον οικογενειακό προγραμματισμό, είτε ως γυναικείο ''δικαίωμα'' . Και βέβαια η γυναίκα έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση για την επιλογή του χρόνου και του τόπου της εγκυμοσύνης. Δέν έχει δικαίωμα να καταβάλλει το σώμα της και να αφήνει να κατασπαράσσεται-πλην των επιτρεπομένων εξαιρέσεων-ότι ιερότερο μπορεί να κρύβει η μήτρα της : ΜΙΑ ΖΩΗ.                               

  ΟΙ ΨΥΧΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΚΤΡΩΣΗΣ

  (κατά την έρευνα της κ. Μαριέτας Ρήγα, πριν ψηφιστεί ο νόμος) :

 1. Η  γυναίκα αντιμετωπίζει την απειλή της φυσιολογικής της ακεραιότητας.

 2. Πρέπει να αποφασίσει να χάσει κάτι που έχει αγαπήσει σαν μέρος του σώματος της και αυτό της προκαλεί θλίψη.

 3. Με την άμβλωση :

 α) γίνεται αφορμή η ίδια, να αποχωριστεί η νέα ζωή (το έμβρυο) απ' αυτήν που θα το προστάτευε και θα το βοηθούσε στην ανάπτυξη και την  ολοκλήρωση του.

  β) αποχωρίζεται και η ίδια τη στιγμή της αμβλώσεως από την προστασία των ανθρώπων ή του ανθρώπου που εμπιστεύεται και βρίσκεται μόνη εμπρός   σε ένα άγνωστο γιατρό, με στιγμιαία ανάπτυξη ''εμπιστοσύνης'' και που πάλι, αν το δούμε σύμφωνα με το νόμο ο γιατρός είναι ένας εγκληματίας.

4. Χάνει κάθε γυναίκα, για διαφορετικούς λόγους, κάτι που μπορεί να έχει αγαπήσει, (το παιδί της) και σε πολλές περιπτώσεις η άμβλωση σημαίνει το τέλος του ερωτικού δεσμού της. Η Μπωβουάρ λέει ότι δεν συγχωρεί τον άνδρα, γιατί εκείνος απαιτεί να απαρνηθεί η γυναίκα τον θρίαμβο της θηλυκότητάς της. Η Οριάνα Φαλάτσι γράφει ότι διέκοψε το δεσμό της, όταν, ενώ του ανακοίνωσε γεμάτη χαρά την εγκυμοσύνη της, αυτός της συνέστησε να το εκτρώσει...

5. Χάνει η γυναίκα την αυτοεκτίμηση της, γιατί ξέρει ότι :

Α) Καταστρέφει μια ζωή, έχει το αίσθημα ότι δεν πρέπει.

Β) Δεν έχει την δύναμη να πάρει μια απόφαση αφού δεν αποφασίζει πάντα  με την θέληση της.

Γ) Καταλαβαίνει την άγνοια της γύρω από την κύηση.

Δ) Δεν ανταποκρίνεται στο πλαίσιο αξιών της οικογένειας και της κοινωνίας.

Ε)  Ο φόβος και η αγωνία μπροστά στην ''ταμπέλα''  ότι είναι μια ''εγκληματίας''. Κάθε έκτρωση συνοδεύεται από έντονη ανησυχία και άγχος για τη γυναίκα που διακατέχεται από αισθήματα απογοητεύσεως. Η απογοήτευση προέρχεται :

* Από την κακή κατάληξη της ερωτικής σχέσης.

* Από την αντιμετώπιση που έχει από τον ερωτικό της σύντροφο για την καταστροφή του εμβρύου.

* Την αντιμετώπιση του θέματος απ' το κοινωνικό σύνολο και τους κοινωνικούς θεσμούς.

Επίσης μεταξύ άλλων υπάρχουν περιπτώσεις γυναικών που χρησιμοποιούν την αμβλωση:

α. Για την επιβεβαίωση της ταυτότητας τους ως γυναίκες!

β. Επιδεικνύουν την ικανότητά τους να κάνουν παιδιά.

γ. Για να τραβήξουν την προσοχή του συντρόφου τους (και φροντίδα)!

δ. Για να δηλώσουν την εξάρτηση τους και να δεχτούν την θέση του θύματος και την άγνοια τους για μια σύγχρονη αντισύλληψη.

ε. Επικαλούνται το μεγάλο αριθμό αμβλώσεων για να δικαιολογήσουν την ανοργασμική συμπεριφορά τους με το σύντροφο-σύζυγο..Τέλος αρχίζει το άγχος και η ανησυχία για τις μελλοντικές συνέπειες.